नेपाली राजनीतिको आकाशमा यतिबेला एउटा फरक किसिमको कम्पन महसुस भइरहेको छ । आगामी २०८२ फागुन २१ (मार्च ५,२०२६) मा हुने चितवन क्षेत्र नम्बर २ को निर्वाचनको संघारमा छौँ र फेरि एकपटक बहसको केन्द्रमा रवि लामिछाने छन् । एउटा तप्काका युवा र विदेशिएका नेपालीहरूका लागि उनी अझै पनि 'मसिहा' वा पुराना शक्तिलाई ढाल्ने 'योद्धा' नै हुन् । तर,उनी सत्तामा रहँदाका विवाद र दिन प्रतिदिन खुल्दै गएका सहकारी ठगीका फेहरिस्तहरूलाई नियाल्ने हो भने एउटा गम्भीर प्रश्न उठ्छ: लामिछानेले बाँडेको 'परिवर्तन' को सपना एउटा इमानदार संकल्प हो कि केवल सामाजिक सञ्जालमा प्याकेज गरिएको 'मिडिया प्रडक्ट' मात्र ？
नेपालको नयाँ पुस्ता (जेन-जी) भ्रष्टाचार विरुद्धको शून्य सहनशीलता र पारदर्शिताको जगमा हुर्किएको छ। आफ्ना बाबु-आमाले पसिना बगाएर सहकारीमा जम्मा गरेको बचत हिनामिना हुँदा र आफ्नो भविष्य अन्धकार देख्दा यो पुस्ताले नैतिकता खोज्नु स्वाभाविक हो । तर, लामिछानेमाथि लागेका आरोपहरूले उनले दावी गर्ने तिनै आदर्शहरूको धज्जी उडाएका छन् । संसदीय छानबिन समिति र प्रहरी अनुसन्धानले सूर्यदर्शन，सुप्रिम र सानो पाइलाजस्ता सहकारीको बचत अवैध रूपमा गोर्खा मिडियामा पुगेको तथ्य बाहिर ल्याएका छन् । प्रबन्ध निर्देशकको हैसियतमा करोडौँको अवैध कारोबार हुँदा 'मलाई थाहा थिएन' भन्नु कानुनी र नैतिक दुवै दृष्टिले स्वीकार्य हुन सक्दैन । यो लापरवाही मात्र होइन,बरु सोझा जनताको पसिनामाथि गरिएको चरम बेइमानी र शक्तिको लोभ हो ।
पटक-पटक अदालती चक्कर र हिरासतको अनुभव सँगाल्दैमा कोही 'शहीद' बन्दैन । जुन नेताको अधिकांश समय नीति निर्माणमा भन्दा आफ्ना कानुनी झमेला सुल्झाउन र आत्मकेन्द्रित बचाउमा बित्छ उसले पपुलिस्ट शैलीमा 'स्टन्ट' गरेरर सामाजिक सञ्जालमा भावनात्मक माहोल बनाएर शासन चल्दैन ।
चितवन-२ का मतदाताहरूका लागि अबको निर्वाचन 'नयाँ अनुहार' छान्ने अवसर मात्र होइन,बरु नेतृत्वको चरित्र परीक्षण गर्ने घडी पनि हो। पारदर्शिताको चर्को नारा लगाउने तर नागरिकता र राहदानीजस्ता संवेदनशील विषयमा सधैँ विवादित रहने व्यक्तिको नियतमाथि प्रश्न उठाउनै पर्छ । पटक-पटक अदालती चक्कर र हिरासतको अनुभव सँगाल्दैमा कोही 'शहीद' बन्दैन । जसको अधिकांश समय नीति निर्माणभन्दा आफ्ना कानुनी झमेला सुल्झाउन र आत्मकेन्द्रित बचाउमा बित्छ उसले पपुलिस्ट शैलीमा 'स्टन्ट' गरेर र सामाजिक सञ्जालमा भावनात्मक माहोल बनाएर शासन चल्दैन । देश चलाउन त स्पष्ट दृष्टि र अडिग नैतिकता चाहिन्छ जुन लामिछानेमा देखिएको छैन ।
युवाहरू खाडीमा पसिना बगाउन बाध्य छन् भने देशको स्रोत-साधन मुठ्ठीभर व्यक्तिको स्वार्थमा प्रयोग भइरहेको छ । यस्तो बेला हामीलाई 'भाइरल' हुने नेता होइन,परिणाम दिने नेता चाहिएको हो ।
उनको गृहमन्त्री काललाई फर्केर हेर्दा पनि कुनै ठोस उपलब्धिभन्दा बढी सस्तो लोकप्रियताका लागि गरिएका प्रचारबाजी मात्र देखिन्छन् । ठूला भ्रष्टाचारका काण्डहरूमा कारबाही गर्नुको साटो आफ्नै मुद्दाहरू कमजोर बनाउन राज्यशक्तिको दुरुपयोग गरेको आरोप उनकै पालामा लाग्यो । आज नेपाललाई भाषण गर्ने र क्यामेराका अगाडि अभिनय गर्ने नेताको खाँचो छैन। हामीलाई त्यस्तो व्यावहारिक नेतृत्व चाहिएको छ,जसले जर्जर अवस्थामा रहेको देशको अर्थतन्त्रलाई गति दिन सकोस्,पूर्वाधार विकासमा क्रान्ति ल्याओस्,छिमेकीसामु देशको शीर उँचो बनाओस् । लामिछानेको अस्थिर स्वभाव र विवादास्पद पृष्ठभूमिका कारण उनी यी गम्भीर जिम्मेवारी पूरा गर्न असक्षम देखिन्छन् ।
नेपाल अहिले इतिहासको कठिन मोडमा छ । युवाहरू खाडीमा पसिना बगाउन बाध्य छन् भने देशको स्रोत-साधन मुठ्ठीभर व्यक्तिको स्वार्थमा प्रयोग भइरहेको छ । यस्तो बेला हामीलाई 'भाइरल' हुने नेता होइन,परिणाम दिने नेता चाहिएको हो । परिवर्तनका नाममा जनताको बचतमाथि खेलबाड गर्ने र नैतिकताको खडेरी परेको पात्रलाई काँध थाप्नु भनेको पुरानै विकृतिलाई नयाँ कलेवरमा भित्र्याउनु मात्र हो । त्यसैले，भावनामा बगेर होइन，विवेक प्रयोग गरेर अबको बाटो तय गर्नुपर्ने बेला आएको छ । चितवनका सचेत मतदाता र देशभरिका युवाहरूले बुझ्नुपर्छ कि—साँचो परिवर्तनका लागि चरित्र र कर्मको शुद्धता अनिवार्य छ,जुन रवि लामिछानेको राजनीतिमा सर्वथा अभाव छ ।
